f

f

S114

Έτος 1991. Το υποβρύχιο «S114 Παπανικολής» αναδύεται στην επιφάνεια της θάλασσας μετά από 21 συνεχείς ημέρες σε κατάδυση και επιφυλακή. Είκοσι μία ημέρες μέσα στο κόκκινο σκοτάδι, που δημιουργούν οι λυχνίες των μηχανημάτων στο κατά τα άλλα σκοτεινό υποβρύχιο. Τρεις εβδομάδες σε αθόρυβο πλου, μέσα στον συνεχή χαμηλότονο βόμβο των μηχανημάτων και των κλιματιστικών, αλλά με πολλή σιωπή και μόνο χαμηλόφωνες συζητήσεις, αφού ο ήχος ταξιδεύει πολύ γρήγορα στο νερό κι ακόμα και ένα δυνατό γέλιο, ένα τραγούδι ή το χτύπημα ενός κλειδιού πάνω σε μέταλλο, μπορούν να συλληφθούν από τα σόναρ άλλων σκαφών και να προδώσουν τη θέση του υποβρυχίου.

 

 

 

Ανάμεσα στους 84 άντρες του πληρώματος και ο τελευταίος έφεδρος σε ελληνικό υποβρύχιο, ο επιχειρηματίας σήμερα Φώτης Γροντάς, τότε 19 ετών, αρμενιστής και πηδαλιούχος. Το υποβρύχιο αναδύεται μεσοπέλαγα μετά από 21 ημέρες κατάδυσης στην καρδιά μιας φωτεινής ημέρας, χωρίς σύννεφα και με εντελώς γαλήνια θάλασσα. Όλα -το δυνατό φως του ήλιου, η απεραντοσύνη της ακύμαντης θάλασσας- φαίνονται παράξενα στον 19χρονο, που έχοντας εργαστεί για λίγο στην οικογενειακή επιχείρηση, έχει βρεθεί στο υποβρύχιο ως εθελοντής.

Γιατί σε υποβρύχιο μόνο ως εθελοντής μπαίνεις, όπως λέει, με αφορμή τη συζήτηση με το ΑΠΕ-ΜΠΕ για τα μαθήματα που πήρε για τη ζωή και την επιχειρηματικότητα, κατά τη διάρκεια της θητείας του στο «Παπανικολής», από τον Μάρτιο του 1990 ώς τον Δεκέμβριο του 1991 (το 1993 το υποβρύχιο παροπλίστηκε).

 

Όταν δεν αλλάζει καν ο τόνος της φωνής σου, ενώ έχεις γεμίσει μελανιές από το χαλάζι

 

«Το πρώτο μάθημα που πήρα ήταν για την αυτοκυριαρχία. Σε ένα υποβρύχιο, αρκεί να στρίψεις μια βίδα λάθος, για να πεθάνουν όλοι. Η πίεση είναι μεγάλη. Παρόλα αυτά, έβλεπα αξιωματικούς να παίρνουν πολύ σημαντικές αποφάσεις, ενίοτε αποφάσεις ζωής ή θανάτου, χωρίς να ανοιγοκλείνουν τα βλέφαρά τους. Αποκτάς μεγάλο ηθικό ανάστημα στο υποβρύχιο. Δεν θα ξεχάσω σε μια στρατιωτική άσκηση, το 1990, όταν βλέπω αξιωματικό να κατεβαίνει από τον πυργίσκο μετά από δύο ώρες, μελανιασμένος από το χαλάζι που έπεφτε όλη αυτή την ώρα, κι όμως η φωνή του όσο έδινε τις εντολές από εκεί πάνω, δεν είχε αλλάξει στο παραμικρό» επισημαίνει.

Προσθέτει ότι αυτή ακριβώς η αυτοκυριαρχία που αποκτάς μέσα σε ένα υποβρύχιο, αποδεικνύεται εξαιρετικά χρήσιμη στην επιχειρηματικότητα: «όταν βρίσκεσαι σε έναν χώρο από τον οποίο δεν υπάρχει τρόπος να φύγεις αν κάτι δεν πάει καλά, αποκτάς μια άγρια ψυχραιμία, γιατί γνωρίζεις ότι μπορεί να συμβούν ανά πάσα στιγμή τα πάντα, οπότε κι εσύ πρέπει να κάνεις τα πάντα πολύ συγκροτημένα, με μεγάλη προσοχή στη λεπτομέρεια και ταυτόχρονα να αποδέχεσαι την πιθανότητα ενός αρνητικού αποτελέσματος. Οι 19 μήνες που πέρασα στο “Παπανικολής” μού δίδαξαν ότι αν θέλεις να φέρεις λύση, όσο σοβαρό και αν είναι ένα πρόβλημα, δεν παγώνεις, απλά ενεργείς, κάνεις αστραπιαία ανάλυση των δεδομένων και αποφασίζεις άμεσα και συμμετρικά, με εμπιστοσύνη και στο ένστικτο, χωρίς να παρασύρεσαι από το συναίσθημα της στιγμής».

 

Μια κλειστή κοινωνία, στην οποίο η ζωή του καθενός εξαρτάται από τον άλλον

 

Το δεύτερο σημαντικό μάθημα αφορά, όπως λέει, τις ανθρώπινες σχέσεις, που είναι αναγκαστικά πολύ στενές, όταν σε έναν χώρο 30 τετραγωνικών για παράδειγμα, με 2,80 μέτρα ύψος, κοιμούνται 40 άτομα, σε κουκέτες που δεν απέχουν μεταξύ τους πάνω από 60 εκατοστά. «Μαθαίνεις να συνεργάζεσαι με ανθρώπους με πολύ διαφορετικές καταβολές, ασχέτως των ποιων διαφορών υπάρχουν μεταξύ σας, γιατί έχετε έναν κοινό σκοπό, να φέρετε σε πέρας μια αποστολή, από την οποία μπορεί να εξαρτάται και η ζωή όλων σας» παρατηρεί και συμπληρώνει ότι στο υποβρύχιο σχηματίζεται μια κλειστή κοινωνία, μια κοινότητα με πολύ υψηλό επίπεδο συνεργασίας.

«Δεν είναι τυχαίο» λέει «ότι μιλάμε για στρατιωτικές επιχειρήσεις. Γιατί και σε αυτή την περίπτωση, όπως και στην επιχείρηση, επιχειρείς με έναν στόχο, έχεις τις εμπλοκές σου και δίνεις τις μάχες σου επιδιώκοντας ένα αποτέλεσμα. Κι η λεπτομέρεια και στις δύο περιπτώσεις μετράει πολύ. Ακόμα και σήμερα, όταν προετοιμάζω κάτι στο πεδίο της επιχειρηματικότητας, το δουλεύω ξανά και ξανά μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια».

 

Χωρίς απόλυτη αφοσίωση, δεν αντέχεις. Ούτε σε υποβρύχιο, ούτε στις επιχειρήσεις

 

Το τρίτο μάθημα σχετίζεται με την απόλυτη αφοσίωση. «Το υποθαλάσσιο περιβάλλον, μέσα στο οποίο βρίσκεσαι σε ένα υποβρύχιο, είναι το πιο επικίνδυνο πάνω στον πλανήτη. Για να ζήσεις σε υποβρύχιο χρειάζεται ιδιαίτερη ψυχική αντοχή και απόλυτη αφοσίωση. Αν δεν έχεις την ψυχική αντοχή, την απόλυτη αφοσίωση και την αποφασιστικότητα, δεν θα αντέξεις για πολύ σε ένα υποβρύχιο και το ίδιο ακριβώς ισχύει και στον κόσμο των επιχειρήσεων» υπογραμμίζει και προσθέτει πως η ζωή στο υποβρύχιο τον βοήθησε ιδιαίτερα και στη διαχείριση του άγχους, αφού «εκεί έξω» όλες οι προκλήσεις του φαίνονταν πιο απλές και βατές. «Μαθαίνεις επίσης να χαράσσεις στρατηγική σε ακραίες συνθήκες και να αντιδράς ήρεμα σε έκτακτες καταστάσεις, γνωρίζοντας ότι όσο πιο σοβαρό είναι ένα γεγονός, τόσο πιο ψύχραιμος χρειάζεται να είσαι» συμπληρώνει.

 

 

 

 

Το διαστημόπλοιο και η θάλασσα

 

Ο Φώτης Γροντάς, που σήμερα διαθέτει 2 εταιρείες συμβουλευτικών και νομικών υπηρεσιών στη Θεσσαλονίκη και 2 στο Ηνωμένο Βασίλειο, γοητεύτηκε από τα υποβρύχια από την πρώτη στιγμή που είδε ένα μπροστά του στον ναύσταθμο. «Ήμουν μόλις 19 χρονών τότε και αρχικά τα υποβρύχια μου φάνηκαν ό,τι κοντινότερο υπήρχε σε διαστημόπλοιο, κάτι που κινείται σε τρεις κατευθύνσεις, σε ένα ανεξερεύνητο και επικίνδυνο περιβάλλον και δήλωσα αμέσως εθελοντής για να βρεθώ σε ένα. Επιπλέον, ήθελα τη στρατιωτική μου θητεία να την περάσω στη θάλασσα και τη θάλασσα μπορείς να μην τη βλέπεις όταν είσαι σε κατάδυση, αλλά την αισθάνεσαι πάντα. Είναι παρούσα στην υγρασία που υπάρχει μέσα στο υποβρύχιο, όπου ακόμα και τα τοιχώματα δακρύζουν, τη νιώθεις όταν έχεις εντολή να στρίψεις το πηδάλιο 10 ή 15 μοίρες και το υποβρύχιο παίρνει κλίση όπως το αεροπλάνο, για να στρίψει» εξηγεί.

 

 

Ο «ρηχός» ύπνος και η άγρια ψυχραιμία

 

Βαθύς ύπνος στο υποβρύχιο δεν υπάρχει, λέει. Μερικές φορές η ανάγκη να είσαι σε διαρκή ψυχική και συναισθηματική επιφυλακή και η κόπωση είναι τόσο μεγάλες, «που κάνεις ακριβώς αυτό που πρέπει να κάνεις, χωρίς να σκέφτεσαι τίποτα, ούτε καν αν από κάτω σου έχεις 3 χιλιόμετρα θάλασσα μέχρι τον βυθό ή την η οικογένειά σου».

«Αυτή η άγρια ψυχραιμία που αποκτάς σε ένα υποβρύχιο», καταλήγει, «σε διαμορφώνει σε έναν διαφορετικό άνθρωπο και η επίδρασή της στην επιχειρηματική μου πορεία, αλλά και στο να διαχειριστώ μια πολύ σοβαρή ασθένεια που αντιμετώπισα κατά τη διάρκεια της ζωής μου και ένα πολύ σοβαρό αυτοκινητιστικό ατύχημα, ήταν για εμένα καταλυτική. Στα δύσκολα δεν παγώνεις, κάνεις αυτό που πρέπει να κάνεις»._

 

Αλεξάνδρα Γούτα

Scroll Up