Από τον πόνο έρχονται στιγμές που θολώνει ακόμη και η όραση.
Η διαρκής κακουχία κάνει το στομάχι και την καρδιά να σφίγγονται τόσο που να πονούν και αυτά.
Yet, δηλώνω ευτυχισμένος
🔘Καταρχήν, είμαι ακόμη εδώ 🙂  Κι ο κόσμος αυτός εκτός από σκληρός είναι και πανέμορφος – κι αν είσαι τυχερός κάποιες φορές μαγικός.
🔘Οτι έχασα σε αρτιμέλεια μου το έφερε η ζωή με την αγάπη της οικογένειάς μου, των φίλων, των συνεργατών, των πελατών που τόσο με τιμούν με την αγάπη και την εμπιστοσύνη τους.
🔘Μέσα από τον ασταμάτητο βάσανο της αναπηρίας και του πόνου, έκανα την δουλειά των ονείρων μου – κι έφτασα αρκετά κοντά στον άνθρωπο που ήθελα να γίνω όταν ήμουν παιδί.
🔘Με αρκετή δόση σοκ, πληροφορήθηκα μόλις προχθές πως η μεγαλύτερη πλειονότητα των τραυματισμένων που αποκτούν αναπηρία δεν καταφέρνουν να ανακάμψουν(!)
Σταδιακά παραιτούνται ψυχικά και σωματικά, με αποτέλεσμα μια ζωή ημιθανή, ζωντανοί-νεκροί στο περιθώριο.
Δεν θα κρίνω κανέναν: ο καθείς μας μόνος του γνωρίζει τα όριά του, τις δυνάμεις του, το περιβάλλον γύρω του, οι άνθρωποί του (αν έχει), εαν θα προστρέξουν στο να αγωνιστεί ή θα τον/την σπρώξουν ακόμη πιο βαθιά.
Θα ασθανθώ  μόνο τύχη, ευλογία και χαρά για αυτά που μου δίνει η ζωή, και όχι λύπη για αυτά που μου πήρε.
Καλημέρα σας 🙂